TAMERLAN (I hissə)

     Bakı Dövlət Universiteti Hüquq fakultəsinin tələbəsi olmuşdum.  Həyat artıq gözümə başqa rəngdə görünürdü.  Daha bütün problemlər həll olundu, mən azadam, mən xoşbəxtəm və s. Daha nə aruzlayası deyirdim ki…

Bu xəbəri eşidəndə elə çox sevindim ki, hisslərimi sözlə ifadə etməyə qadir deyiləm deyə bilərdim. Amma, içimdən qışqırmaq əllərimi yumruq kimi sıxıb yuxarı qaldırıb “yes”söyləmək keçirdi ki, etdim də. Bununla belə valideynlərim də sözsüz mənim sevincimə şərik oldular. Onlar da özləri qəbul olmadıqları universitetin sevincinin  dadına mənimlə birlikdə daddılar. Özləri qəbul olmuş kimi sevindilər. Bu mənim üçün bir şans idi, uğur idi. Xəyallarımı gerçəkləşdirmək üçün fürsət idi, qapı idi, uğur qapısı. Sanki mənim qarşımda hündür bir qüllə var. Elə götürək Eyfül qülləsini. Mən indi onun birinci mərtəbəsinə qalxmışam. Ümid edirəm növbəti mərtəbələrinə də qalxacam, amma yüksəklikdən çox qorxuram, əgər yıxılsam sağ qalacağıma şübhəm var!

– Oğlum səninlə fəxr edirəm. –  atam söylədi.

O bu sözləri söyləyərkən gözlərim doldu və ağlamağım gəldi, göz yaşlarımı gizlətsəm də.

Daha sonra həyətə çıxdım ki, bir az təmiz hava alım. Bir də gördüm ki, bizim uşaqlar məni çağırırlar, əllərində də siqaret. Onları görən kimi qaçmağa başladım, ancaq onlar məni tutdular. Biz hamımız gülməyə başladıq. Onlar mənim universitetə qəbul olduğumu başa düşdülər.

– Deməli bizi aldatmaq istəyirdin. – Elmir dedi.

Bu vaxt Rəşad qaça-qaça gəlib – girib Tima univesitetə girib. – söylədi.

Onlar məni yerə yıxmışdılar və üstümdə oturan Orxan siqareti ağzıma tutdu ki, çəkim. Universitetə girsəm uşaqlara söz vermişdim ki, bir defə də olsa siqaret çəkəcəm. Ancaq, mən atama söz vermişdim ki, siqaret çəkməyəcəm. Həmin vaxt çıxılmaz vəziyyətdə qaldım. O an birdən Elmir hara daxil olmusan soruşdu. Mən BDU deyən kimi Rəşad ağzından qaçırdı ki, nə yaxşı eyni universitetdə oxuyacağıq. Həmin an siqareti dodaqlarımın arasına qoyurdum ki, tüpürdüm. O saat ayağa qalxdım.

  • Məni aldatmaq istəyirdiniz. Biz demişdik ki, əgər təkcə mən BDU-ya daxil olsam çəkəcəm.

Birdən telefonum zəng çaldı bu atam idi məni evə çağırğrdı, çünki qonşumuz həm də ailə dostlarımız olan Mirzə əmigil bizə gəlmişdilər, məni təbrik etməyə. Atama bir azdan gələrəm söyləyib əlaqəni kəsdim.

– Bizə qonaqlıq verməyəcəksən? Yaxşı bəhanə oldu ata indi gəlirəm. Sən dedin biz də inandıq. –   Orxan dedi.

Düzü evə getməkdənsə uşaqlarla olmağı üstün tuturdum.

– Nə getmək sizlə qalıram. Dediyim kimi bir azdan gedərəm.

Uşaqlarla şəhəri gəzirdik, hava hələ qaralmamışdı. Travels-in yanından kəçəndə Elmir zarafatla bəlkə bura girək deyəndə mən dedim hansı pulla?

– Gəlin girək nə olar, olar. – Rəşad dedi.

– Uzaq başı qab yuyarıq. – Orxan dedi.

– Mən razı deyiləm, biabır olmaq fikrim yoxdur. Həm də ki evə tez qayıtmalıyam.

Bu vaxt arxadan bir qız içəri girmək istəyəndə uşaqlar onu görməyib məni içəri itələyəndə ona dəydim. Az qalmışdı ki qız yerə yıxılsın. O çox əsəbləşdi, sanki gözləri ilə məni öldürəcəkdi. Mənsə həm heyrət, həm də təəccüb içində idim.

– Diqqətli ol da… – Qız deyib içəri keçdi. Mənsə donub qaldım yerimdə. Heç bağışlayın deyə bilmədim.

(Ardı var)

Bu gün…

Bu gün, sizcə də gözəl gün deyilmi? Məncə eledir. Ən azından ona görə ki sabah həftə sonudur. Sabah 5 günlük iş həftəsindən sonra fərqli bir şey görcəyik, edəcəyik. Sizcə də günü gözəl hesab etmək üçün kifayət qədər bəhanə deyilmi? Məncə hə! Başqa nə deyək, fikirləşək, fikirləşək. Əslində günü gözəl gün etmək üçün, həftə sonunu gözləməyə ehtiyac yox. Elə məhz bu gün yox hər günümüz, anımız gözəl gün ola bilər. Bunun üçün sadəcə bir şey edə bilersiniz o da ki pislikləri, pis fikirləri atın ağlınızdan. Ətrafa gözəl gözlərlə baxın. Nöqsan axtaracaq gözlərlə, hirslənməyə bəhanə axtaran sözlərlə yox. Cəhd edin, hələ ki cəhd bunun özü də bir xoşbəxtlikdir!

O…

Zaman uçur sanki gözümün qarşısından bir sürət qatarı keçir. Məndən uzaqlaşsa da o mənim yanımla gedir. Elə gedir ki, mən onu görüm. Sanki mənə nəsə demək istəyir. Ətrafımda fırfıra kimi fırlanır. Nə demək istəyir onu bilmirəm. Mənsə gözlərimi bərəltmişcəsinə onu seyr edirəm. Üzümdə nədir, nə olub sualı ilə, o isə sadəcə fırlanır mənim ətrafımda, bir dünya kimi.
Əslində elədir həyatın özü elə budur. Biz eyni yerdə dayanırıq yer isə fırlanır bizim ətrafımızda. Belə-belə günlər, həftələr, aylar, illər və hətta əsrlər keçir. Mənimsə görə bildiklərim, şahid olduqlarım bunlardan bir qismidir. Maraqlısı da odur ki, illər ötür zaman keçir, amma eyni şeylər günlər, həftələr, aylar ard-arda fırlanır. Sadəcə ilin üstünə il gəlir yaşımız kimi. Ancaq dəyişən bilirsiniz nə olur? Zaman yox ha… biz, bəli biz bu ətrafımda fırlanan vaxt keçmir mən keçirəm, mənim günümdən, həftəmdən ayımdan keçir.
Bu fırlanan əslində mənim həyatım mənə verilmiş bir vaxtdır və mən hər dəfə bu fırlanan sürət qatarına bənzətdiyim vaxtın içərisinə nəsə qoymalıyam. Həyatımın qalıqlarını daha doğrusu keçmişimi, yaşadığım anlarımı. Sanki bir yarış kimi görək mən nə qədərini qoya biləcəm, sən nə qədərini qoya biləcəksən. Başqaları daha çox qoyacaq yoxsa mən. Amma bilirsiniz nə var? Əslində kimin daha çox qoyduğu vacib deyil sənin, mənim nə qədər qoyduğum vacibdir. İndi isə bu zaman mənim ətrafımda fırlanır mənsə əlimi uzadıram ki, ora nəsə qoya bilim yalnız qoyuram amma, yerı düşür. Çünki onlar natamamdır, tam deyil. Mən isə belə olanda bilmirəm və hirslənirəm onları zamana yox zibil yeşiyinə tullayıram. Belə edəndə isə nə olur? Siz deyin mənə nə olur. Yaxşı o zaman mən deyim heç nə sadəcə olaraq heç nə. İçi boş ətrafımda fırfıra kimi fırlanan sürət qatarı. Vaqonları boş sərnişinsiz sürət qatarı. Bəlkə də bu sonuncu fırlanmaqdır axrıncı dəfə ətrafımda fırlanacaq daha dayanacaq. Çünki son mənzilə çatmış olacam və içi, içi isə boş. Bəlkə daha sonra yerdə qalıqları görəcəm yerə düşmüş qalıqlarını, gözümdən qaçmış hansı ki, zibil yeşiyinə atılmayanlar. Amma, bilirsiniz bunlar heç nəyi dəyişdirmir. Dəyişdirmir və bu da nə demək olur boş yerə yaşamış olursan. Bəs belə həyatı kim arzulayır heç kim. O zaman mən buna niyə nail olmuş, düçar olmuş bu vəziyyətdə əllərim boş qalırsan. Mən ki başqa şey isteyirdim deyəcəm. Ancaq, o zaman ortaya başqa bir sual çıxır, bəs nəyi istəyirdin sualı yaranır. Cavabı isə nə olur, o olur ki, bilmirəm, bilmirəm.
Amma onu bilirəm ki, onu istəmirəm. Bəs bu kifayət edirmi nə istədyimi bilməyimə? Məncə yox bəzən deyirlər yene nə istəmədiyini bilirsən. Ancaq o zaman belə bir sual yaranır bunu hər halda heç kim istəmir, istəməz. Yenə sual fırlanlb mənə gılir bəs mən nə istəyirəm, o vaqonların içini nə ilə doldurmaq istəyirəm? O ki məni həyatımdır, ətrafımda fırlanan zaman, məgər onun içi elə həmişə boş qalacaq. Axı bu boş-boş sualları mən nə vaxta kimi verəcəm? Mən ora onun içinə onu qoymaq istəyirəm onu. Amma, onun nə olduğunu bilmirəm. Lakin sonra fikirləşirəm əslində onun nə olmasının elə bir əhəmiyyəti yoxdur. Əsas odur ki ora qoymağa bir şeyim olsun. Bəs o zaman yene həmin şeyə fırlanıb qayıdırıq mən bunumu istəyirdim. İstəmirdim axı. Mən başqa onu istəyirdim.
O zaman məlum olur ki, o hər şey ola bilər əsas olan odur ki, mənim istədiyim şey olsun, o olsun. Onun isə nə olduğunu hələ də bilmirəm. O nədir axı? Mən nə istəyirəm və ən pisi də odur ki mən onu axtarana kimi sürət qatarı fırlanıb vaxtını doldurur yəni mənim zamanım qurtarır, mənsə hələ də onun nə olduğunu axtarıram. Belə-belə ya ad olsunlar yaşamaqlar başlayır. Vaqonların içi dolsun o olsun bu olsun fərqi yoxlar. Daha sonralar peşmançılıqlar mən bunumu istəyirdim, istəmirdim axı deyinməklər və sonda da vaqonlar ağzına kimi dolanda nəhayət ki onun nə olduğunu tapırsan amma artıq qatar son stansiyadadır son mənzilə səni aparır, artıq sondur!bg_road2

YENİLİK

Yenilik gözəl şeydir. Yeni şeylər kəşf etmək. Yeni şeylərdə yeniliklər axtarmaq. Adicə yeni mahnılar kəşf etmək, adamı necə xoşbəxt edir. Çünki o yeniliklərdə yeni şeylər axtarırsan, keçmişi yad etmirsən. Şərt deyil böyük şeylərin yenilikçisi olasan. Elə kiçicik şeylər də özü böyük xoşbəxtliklər gətirir. Heç uzağa getməyək. Bayaq qulaqlarımın qonaq olduğu bəyəndiyim bu musiqi, elə bunun özü yenililklərə addım atmaq üçün gözəl bir bəhanədir.  http://youtu.be/MH6TJU0qWoY